Fulya Çelikel Soğancı

Yazının devamı ...

Günümüzde kullandığımız anlamda elektronik müziğinin temelleri, bu şekilde 70li yıllarda atılmış oldu. “Elektronik” ve “müzik” kelimeleri ilk olarak 1930’ larda manyetik teybin icadıyla bir araya gelmişse de, tüm dünyanın kulağında synthesizerların çınlaması, 70’ lerde ve 80’ lerde pop müzikten dans müziğine, art rock’ tan glam metal’ e tüm türlerde kullanımıyla gerçekleşti. Synthesizerlar, gitgide “gerçek” enstrümanların karşısında güçlenerek, sentetik ya da örnek tabanlı seslerden oluşan müzik türleri oluşturdular, prodüksiyonlarda daha “duyulur”, örneğin 70lerin ve 80lerin en önemli çalgısı gitardan rol çalar oldular. Bu sesleri üreten, önceleri 3-4 çeşitten ibaret olan cihazlar bu artan talep sayesinde kendi aralarında kategorilere bölündüler, büyük global üreticiler davul makinelerinden sekanslayıcılara birçok yeni synthesizer türevi geliştirdi. Günümüzde bu “sentetik” unsurları içermeyen müzik eseri yok gibi bir şey. Akustik çalgılarla icra söz konusu olduğunda dahi, synthesizerlar ya da synthesizer prensipleri, efekt cihazları ya da vst (virtual studio technology- sanal stüdyo teknolojisi) olarak son duyduğumuz ürünün içinde mutlaka bulunuyor. Günümüzde herhangi bir müzik stüdyosu, çeşitli hardware (donanım) ve software (yazılım) synthesizerlara sahip ve artık synth seslerinin kendi kimlikleri, ait addedildikleri müzik türleri var. Bir sonraki yazımızda farklı synth ses kategorilerini ve bunların taksonomisini ele alacağız.